Yana

Ik heb dit overwonnen. En ik hoef me er niet meer voor te schamen.

Ik ben altijd een beetje onzeker geweest door wat ik heb meegemaakt. Maar ik weet nu dat ik dit alles kan zien als 'Kijk, ik heb dit overwonnen. En ik hoef me er niet meer voor te schamen.

Hoe kwam je erachter dat je ziek was?

Ik was 12 jaar toen ik ziek werd. Ik kwam erachter omdat ik pijn in mijn knie had. Maar omdat ik zo jong was, dachten de dokters altijd dat het gewoon ‘groeipijn’ was. Op een gegeven moment moest mijn moeder naar de dokter voor haar eigen knie en ze zei ‘ga maar met me mee, dan kunnen ze er even naar kijken’.

Nadat ze foto’s van mijn knie hadden gemaakt, zagen ze dat ik een scheur in mijn kniekapsel had. Dus droeg ik een tijdje een kniebrace. Maar omdat de pijn niet wegging, maakten ze een scan. Later die dag kregen we plotseling een telefoontje dat ‘we naar het ziekenhuis moesten komen omdat ze iets op de scan hadden gezien’.


Wanneer voel je je het meest zelfzeker?

Ik ben altijd een beetje onzeker geweest door wat ik heb meegemaakt.
Omdat ik erg grote littekens heb, heb ik altijd het gevoel gehad dat ik me moest schamen. Dat ik me moest verstoppen… Ik zou ook nooit een korte broek of rok hebben aangetrokken.
Ik was altijd bang dat mensen zouden zien dat ik mank liep vanwege mijn prothese. Maar ik weet nu dat ik dit alles kan zien als ‘Kijk, ik heb dit overwonnen. En ik hoef me er niet meer voor te schamen.

Yana's been

De chemo gaf me hartfalen, mijn hart werkt nu nog maar voor 20-30%. Ik ben het meest bang dat ik nog een hartstilstand krijg.

Welke invloed heeft je diagnose/behandeling nog op je dagelijks leven?

Vooral de angst om te hervallen. Elke kleine pijn die ik voel, elke controle… Ben ik bang om te horen dat ze een nieuwe tumor hebben gevonden. En ook de dagelijkse pijn aan mijn knieprothese.

Omdat ik botkanker had, werd ik behandeld met zeer zware chemo. De chemo gaf me hartfalen, mijn hart werkt nu nog maar voor 20-30%. Ik ben het meest bang dat ik nog een hartstilstand krijg. Mijn defibrillator is niet zo comfortabel, ik voel hem zitten wanneer ik erop lig of als ik een beha draag.


Bereid jij je voor op je controles? Zo ja, hoe doe je dat?

Ik bereid me niet voor op een controle, ik doe het gewoon. Ik neem altijd mijn vader en moeder mee. Daarna doen we iets leuks, iets gaan eten of drinken.

Ik neem mijn vader en moeder altijd mee naar een controle. Daarna doen we iets leuks, iets gaan eten of drinken.

Hoe ga je om met de angst die kanker nog steeds met zich meebrengt?

Ik probeer me hier niet te veel op te concentreren, maar als ik me echt zorgen maak, ga ik meteen naar de dokter. Mijn huisarts neemt alles heel serieus en stuurt me altijd naar het ziekenhuis als ze zich zorgen maakt. Ze neemt geen risico’s en zal me steeds doorverwijzen, better safe than sorry. Dit geeft me gemoedsrust, omdar ik weet dat ik goed word opgevolgd!
Ik heb echter nog steeds regelmatig paniekaanvallen, maar dit komt meer door mijn hartfalen dan door mijn kanker.

Toen je 12 was, namen ze toen voorzorgsmaatregelen voor je vruchtbaarheid?

Ik was nog niet ongesteld op mijn 12e, dus ze konden nog geen eicellen afnemen. Na mijn chemo’s bestond de kans dat ik niet meer vruchtbaar zou zijn. Ik heb dit op latere leeftijd laten testen, rond mijn 18e, gewoon omdat ik wilde weten waar ik aan toe was.

Ik heb momenteel geen kinderwens. Dit zou bijna onmogelijk zijn met mijn hartfalen, maar ik ben nog steeds vruchtbaar ondanks de zeer zware chemo!

Haar verhaal begon met darmveranderingen die eerst in verband werden gebracht met een COVID-vaccin. Het bleek eierstokkanker te zijn....
Wees gewoon lief voor elkaar, het kost niets en je krijgt er zoveel voor terug....

REGISTREER JE VOOR MOKSI'S MAILINGLIJST EN BLIJF OP DE HOOGTE

Registreer je hier voor de laatste updates